Login | Register
 
Email RSS Feed Twitter Facebook YouTube

EEN NIEUWE VISIE

EEN NIEUWE VISIE

Mensen die mij via de HDSLR35 website volgen kunnen weten dat ik altijd een groot voorstander van full frame camera’s ben geweest, iets dat ook wel logisch is als je een fotografische achtergrond hebt. In dat geval is het prettig als het sensor formaat overeenkomt met het formaat van een kleinbeeld film. En natuurlijk bieden full frame camera’s mooie mogelijkheden als je met een beperkte scherpte-diepte wil werken. Ik merk de laatste tijd echter dat ik steeds vaker het gevoel heb dat een camera met een crop factor van bijvoorbeeld 1.6 misschien wel beter bij mij past.

Camera’s met kleinere sensoren doen tegenwoordig niet meer onder als het gaat om scherpte, beeld kwaliteit en de capaciteit om bij weinig licht te filmen. Dus dat kunnen geen redenen meer zijn om voor een full frame camera te kiezen. Als het puur om het beeld gaat dat je op wil nemen blijft dan alleen de speelruimte op het gebied van de scherpte-diepte over. Als je de HDSLR35 website goed doorleest dan zal je er echter achter komen dat het formaat van de sensor vooral indirect invloed heeft op de scherpte-diepte. In dit artikel zal ik daar niet verder op ingaan omdat dit elders op deze site al uitgebreid is beschreven.

Toen het filmen met DSLR’s net van de grond kwam was het bijna een rage om met een hele kleine scherpte-diepte te werken. En ik beken dan ook ik in die rage ben meegegaan; interviews waarbij maar een deel van het gezicht van de geïnterviewde persoon scherp in beeld was, bij wijze van spreken alleen een oog dat scherp was. Van die manier van opnemen ben ik helemaal afgestapt. Het is voor een paar keer wel leuk om met zo;n beperkte scherpte-diepte te werken maar het gaat op een gegeven moment ook een beetje een trucje worden om niet te spreken van irritant. Je wil de persoon die geïnterviewd wordt immers wel een beetje lekker scherp in beeld hebben. Het voelt afstandelijk als je alleen naar en scherp oog zit te kijken, liever wil je dat bijna het hele gezicht binnen de scherpte-diepte valt.

Een ander belangrijk punt is dat je voor zo’n beperkte scherpte-diepte het beste met een volledig geopend diafragma kan werken, en dat de meeste objectieven op die momenten juist niet optimaal presteren. Veel liever maak je bijvoorbeeld een opname waarbij je met diafragma 5.6 werkt een getal waarbij de meeste objectieven het beste tot hun recht komen. De combinatie van objectief prestaties en de grotere scherpte-diepte zorgt gewoon voor een beeld dat scherper is. En dan heb ik het geen eens alleen over de grotere scherpte-diepte maar ook over ‘de gewone’ scherpte binnen het beeld.

Kortom ik heb de voordelen van een full frame camera op dat gebied niet echt meer nodig. En daarbij komt dat het werken met een crop factor ook nog een keer specifieke voordelen biedt. Je ziet dat juist voor camera’s met bijvoorbeeld een APC-sensor hele interessante objectieven worden gemaakt. Objectieven die goed presenteren, objectieven die een gunstige prijs-kwaliteit verhouding hebben. Allemaal objectieven die je niet op een full-frame camera kan gebruiken. Bij een camera met een kleinere sensor (bijvoorbeeld 1.6 crop) is het zelfs mogelijk om met echte film-objectieven te werken. De 1.6 cropfactor komt bijna overeen met het formaat van een Super35 Film camera. Bij speelfilms zal je ook bijna nooit de ontzettende korte scherpte-diepte tegenkomen die je met full frame camera’s kan creëren. Dus wat dat betreft zal een 1.6 crop eigenlijk een veel natuurlijker beeld bieden. Natuurlijk kan je de scherpte-diepte bij een full frame camera vergroten door te diafragmeren of door het standpunt of het brandpunt aan te passen maar out-of-the-box zal het met een 1.6 crop makkelijker gaan.

Maar wat moet ik dan met mijn favoriete Zeiss 50mm Makro objectief? Een brandpunt van 50mm zal op een 1.6 crop camera een Field of View bieden dat ongeveer overeenkomt met een brandpunt van pakweg 75-80mm. Mooi voor portretten en interviews die je vanaf een statief draait. Maar zelf werk ik bij voorkeur ‘hand held’ of vanaf de schouder en dan gaat het heel lastig worden om een stabiel beeld te krijgen. Elke kleine camera beweging zal al snel een irritante en storende beweging worden. Een overstap van full frame naar een formaat dat overeenkomt met het Super35 formaat betekend dat je aan de bovenzijde van je objectief range ( de lange brandpunten) objectieven over gaat houden want een 200mm objectief gaat zich opeens gedragen als een objectief met een brandpunt van pakweg 300mm. Dan kom je al in het bereik dat gebruikt wordt door sport-fotografen of natuur-fotografen. Aan de andere kant van je objectief range zal je juist weer te kort komen. Mijn huidige 25mm groothoek objectief zal zich opeens gaan gedragen als een 35mm reportage objectief. De meest simpele oplossing zal zijn om het objectief met het langste brandpunt te verkopen en te vervangen door een objectief met een heel kort brandpunt bijvoorbeeld een 18mm objectief.

Het zijn allemaal van die overwegingen die je moet nemen als je een nieuwe visie hebt gekregen en eigenlijk een best ingrijpende verandering wil toepassen als het gaat om de camera set-up. Het brengt investeringen met zich mee maar misschien nog wel veel belangrijker ik zal afscheid moeten nemen van mijn 50mm Zeiss objectief dat nu pakweg 90% van de tijd op mijn camera zit. Een juweel van een objectief, dat ga je toch niet zo maar even door een 35mm objectief? Je begrijpt een nieuwe visie is vooral een gevoelskwestie waarbij je bepaalde dingen niet één-twee-drie opzij kan gooien maar aan de andere kant is er ook de realiteit die zegt dat iets anders misschien beter bij je zal passen. Ik ben er nog niet uit is het: Een nieuwe visie! of is het: Een nieuwe visie?