Login | Register
 
Email RSS Feed Twitter Facebook YouTube

DIARY PORTRETTEN OP STRAAT

DIARY PORTRETTEN OP STRAAT

Dagboek 27 Juli 2010 – Portretten op straat

Mede geïnspireerd door de serie ‘People of….’ van Philip Bloom ben ik vandaag de stad in gegaan om wat straat portretten te maken, mensen in het wild. Om mobiel te blijven en om niet te veel op te vallen het besluit genomen om met een minimum aan apparatuur op stap te gaan. Dus camera met slechts één objectief en besloten om alles handheld te draaien. Daarmee werp ik mijzelf direct een grote beperking op want vanuit de hand betekend dat je geen gebruik kan maken van objectieven met een lang brandpunt. Uiteindelijk het 60mm objectief uit de koffer gehaald en naar het Leidseplein (Amsterdam) vertrokken.

En dan sta je daar midden op een plein vol mensen. De eerste vraag is natuurlijk; ga je iedereen vooraf toestemming vragen om te filmen of ga je stiekem te werk? En daarmee liep ik direct tegen het eerste probleem aan, het brandpunt van 60mm dwingt je om boven op de mensen te duiken die je wil filmen. Veilig en anoniem vanaf een afstand de shots maken zit er niet in en dat brengt je in contact met mensen, mensen die je normaal zwijgzaam zal passeren.

Zou ik zelf toestemming geven om mij te laten filmen? Zeker niet direct ik zou eerder nee verkopen dan dat ik spontaan toestemming zou geven. En zo overkomt het ook mij als ik mensen vraag of ze er bezwaar tegen hebben als ik een opname van ze maak. In eerste instantie een score van slechts één op de vier die toestemming gaf. Maar op een gegeven moment ook een volmondig ja van iemand die een praatje met mij begon te maken. Een asielzoeker die vandaag na acht maanden detentie voor het eerst weer vrij op straat liep. Aan zijn voeten, waarvan er een in opvallend oranje gips zat, stonden twee grote tassen. Een triest verhaal van iemand die een paar minuten daarvoor maar naar het politiebureau was gelopen omdat het telefoonnummer van het opvanghuis ‘Onze Lieve Vrouwen Gasthuis’ niet klopte. Hij had het nummer van een van de medewerkers van het detentiecentrum uit Zeist mee gekregen. Gelukkig had men de beste man op het politiebureau een hap eten gegeven. Uit een van zijn tassen haalde hij een enveloppe waar hij wat papieren haalde en deze aan mij liet zien. Inderdaad een brief waaruit bleek dat hij vandaag uit de gevangenis was gekomen en het briefje met daarop het nummer van het opvanghuis ‘Onze Lieve Vrouwen Gasthuis’. Het OLVG? dat is geen opvanghuis maar een ziekenhuis vertelde ik de man. Hij schrok, dus geen dak boven zijn hoofd? Hij moest naar het OLVG om het gips van zijn voet te laten verwijderen en om zich aan zijn andere voet te laten opereren. Na een gesprek van een half uur heb ik de man een aansteker gegeven welke hij kon gebruiken om zijn jointjes mee aan te steken. Ik heb hem de hand geschud en tot ziens gezegd. Hij riep mij nog na dat hij vaker op het Leidseplein zit.

Een triest maar ook een mooi moment tijdens het filmen van portretten in het wild. Helaas reageerde de volgende persoon die ik aanschoot juist weer totaal onvriendelijk op de vraag of ik een portret mag maken. Toestemming vragen of anoniem en stiekem filmen? Het blijft lastig… anoniem opnames maken betekend dat je met een objectief met lang brandpunt moet werken en dus met een statief aan de slag moet. Tegenstrijdig want een statief valt weer veel meer op dan wat opnames uit de hand. Je merkt overigens wel dat het goed werkt als je oogcontact met de mensen hebt, ze geven dan direct of indirect een reactie op de camera en dat geeft net iets extra’s.

Ik denk dat het een kwestie van tijd is, je moet jezelf de tijd gunnen om de opnames te maken, de tijd nemen om langdurig op een locatie rond te lopen en een oog voor de juiste personen te hebben. Maar het belangrijkste dat je mee moet nemen is misschien wel een vrolijk gezicht. En juist dat is iets waar ik zelf nog veel kan leren en daarmee kan winnen. Het gaat om het eerste oogcontact dat je met potentiële modellen hebt.

Niet tevreden over het resultaat heb ik besloten om snel weer op stap te gaan om verder te gaan met dit project, verder te gaan om daarmee te leren. De volgende keer neem ik een zoom objectief en een mono-pod statief mee. Een mooi compromis tussen handheld met een kort brandpunt of een zwaar statief met een lang objectief.

Na twee en half uur opnames ben ik met het onderstaande resultaat thuis gekomen.