MONTAGE BASIS

Iedereen kan knoppen leren drukken en dus kan iedereen met een montage programma leren werken. Goed monteren kan je niet echt leren omdat het zeker ook te maken heeft met talent, het gevoel voor ritme, gevoel voor beeldtaal en het talent om te kunnen vertellen. In dit artikel geen technische verhalen over welke knoppen je moet drukken maar een verhaal over het in elkaar zetten van een verhaal.

Lassen tellen
In het artikel over audio-nabewerking heb ik er al over geschreven. Een van de fouten die je vaak tegenkomt zijn de lassen die netjes precies op de tel van de muziek zijn gemonteerd. Bewust gebruik ik het woord tel omdat je bij dat soort montages de lassen letterlijk uit kan tellen. Dit zegt niet dat je dit nooit moet doen maar wees jezelf er van bewust dat de kijker bewust of onbewust de lassen gaat tellen en de lassen gaat voelen. En juist dat laatste kan en montage slecht maken, een goede las voel en zie je niet een goede las merk je bijna niet op. Het is wel gesteld ook van de gekke als je het ritme van de montage laat bepalen door het ritme dat en muzikant in een stuk muziek heeft gebracht. De montage is leidend en de muziek is begeleidend en als het goed is versterkt de muziek het beeld en niet andersom. Een uitzondering kan bijvoorbeeld een videoclip zijn maar ook daarbij gaat het storen als je op elke klap op de snaredrum een las legt. Bij een goede montage kan je een stuk muziek heel eenvoudig door een ander stuk muziek vervangen en dan zal de montage blijven staan.

Het zal duidelijk zijn dat de sfeer van de muziek wel van groot belang is, in dat verband kan je de muziek natuurlijk niet letterlijk door elk willekeurig ander stuk muziek vervangen.

Vertel het verhaal
Een film kan bestaan uit sfeerbeelden, quotes en sound bytes. Met de quotes en de sound bytes zal het verhaal verteld worden de sfeerbeelden dienen ter ondersteuning. Begin dan ook altijd eerst met het neerleggen van het verhaal en dus met het neerleggen van de quotes en sound bytes. Je wil immers en verhaal vertellen, natuurlijk zijn daar uitzonderingen op bijvoorbeeld clips en mood films maar over het algemeen wil je een verhaal vertellen. Wat? Wie? Waar? Waarom? Wanneer? Waar zijn we? Wat is er aan de hand? Waarom zijn wij er? Wie maakt het verhaal?

Je kan een film beginnen met een korte inleiding waarin je de kijker teased de kijker nieuwsgierig maakt en de aandacht van de kijker krijgt. Dit kan met een hele korte inleiding bestaande uit beelden en of woorden die prikkelen en nieuwsgierig maken. In deze inleiding kan je zelfs al iets weggeven van de ontknoping.

Na deze inleiding die je overigens lang niet altijd zal gebruiken begin je met het vertellen van het verhaal. Probeer een spanningsboog op te bouwen en naar een hoogtepunt toe te werken. Laat eerst zien waar we zijn en met welke personen we te maken hebben. Je hoeft niet direct alle locaties en personen te introduceren deze introducties kan je over de film verspreiden maar het is wel prettig als de kijker zich kan oriënteren en zich in kan beelden waar men zich bevindt. Staan we op een donkere bedompte zolderkamer of staan we op een strand bij ondergaande zon? Is het een verhaal over een verliefd stelletje dat over het strand huppelt of het verhaal van iemand die gebukt gaat onder een groot verdriet? Het is goed als de kijkers zich in het verhaal kunnen verplaatsen en dat wordt makkelijker als bepaalde zaken visueel worden.

Haat, afgunst, liefde, betrokken, verwerpen
Het is mooi als de kijker iets met de personen in de film krijgt. Dat kan zowel positief als negatief zijn. Ik heb in het verleden het programma Schiphol Airport gemaakt en een van de meest dankbare personen in de serie was een douanier die soms heel irritant en vervelend naar de passagiers kon zijn. Je ging die man haten of juist bewonderen maar het was zeker een persoon waarover bijna iedereen wel een mening had. Als hij in beeld kwam wist je gewoon dat er weer iets ging gebeuren. Aan de andere kant was er de mooie stewardess die geregeld langs kwam. De mooie vriendelijke meid, ook daar kon je als kijker iets mee hebben al was het maar om haar verschijning. Dat zijn personen die een film kunnen dragen, dat zijn personen waarmee het dankbaar monteren is. En tijdens de montage kan en mag je bepaalde zaken ook aandikken of extra accentueren. Als iemand een bepaalde zenuw-tic heeft kan je in al het beschikbare materiaal opzoek gaan naar alles dat ook maar een beetje een link heeft met deze tic. Zet deze fragmenten achter elkaar en je zet iemand neer. Iemand waar de kijker een mening over zal hebben. En het hoeft lang niet altijd zo te zijn dat alleen excentrieke mensen geschikt zijn om een verhaal te vertellen. Want ook uit een grijs muisje kan je tijdens een montage van alles halen. Het helpt mij altijd door een titel aan en persoon te hangen. Dus bijvoorbeeld de zenuwpees, de zeurkous, de perfectionist etc. Probeer tijdens de montage al in een vroeg stadium een titel aan een persoon te hangen. Dit kan je tijdens de montage ontzettend helpen om iemand neer te zetten.

Hoofdstukken
Net zoals je aan een persoon een titel kan hangen kan je ook aan bepaalde delen van je film een titel gaan hangen, De ontmoeting, de tegenslag, de ontdekking etc. Ook dit soort titels die je voor jezelf aan bepaalde delen van een film geeft kunnen de montage vereenvoudigen. Je kan dan zelfs per blok gaan monteren en eerst alle blokken los van elkaar monteren en deze daarna samenvoegen tot een film. Hierbij kan je de blokken in takt laten maar vaak zal je deze blokken met elkaar gaan versnijden. Je hebt voor jezelf dan wel de zekerheid dat alle onderdelen aanwezig zijn die nodig zijn om een verhaal te vertellen.

Quotes en soundbytes eerst
Leg het verhaal eerst inhoudelijk neer en maak het geheel daarna pas mooi met sfeerbeelden en eventueel korte clips. Dit sluit natuurlijk aan op de bovengenoemde hoofdstukken. Zorg er eerst voor dat het verhaal qua inhoud goed staat en let daarbij geeneens op het beeld maar puur op het verhaal dat verteld moet worden. In sommige gevallen zal en verhaal niet met woorden maar met beelden verteld worden. Maar zelfs in dat geval hoef je nu nog geen montage te maken die er qua beeld perfect uit zal zien. Dat mooi maken komt later wel, vertel eerst het verhaal want dat is waar het om draait.

Het kan zeker bij het opzetten van een montage heel lastig zijn om een begin te maken. Uit de praktijk weet ik dat de eerste minuten van de montage veruit het moeilijkst zijn. Als de eerste lassen liggen kom je tijdens de montage vanzelf in de flow. En juist die flow is van groot belang, het tempo, het gevoel en de opbouw. Omdat juist de eerste minuten van de montage het moeilijkst zijn kan het soms helpen om de zinnen even te verzetten en alvast een korte intro clipje te maken, een sfeer-blokje met een stuk muziek. Dit kan soms inspirerend werken en je opeens het juiste gevoel geven. Stap daarna echter snel over op het neerleggen van het verhaal.

Peppi & Kokkie TV
Toettoet beng beng Peppi & Kokkie, tenminste voor de mensen die dit kinderprogramma nog kennen. Peppi & Kokkie TV en praatje/plaatje. Als iemand een quote geeft of je hoort een sound byte en je laat met behulp van plak-shots precies zien wat er verteld wordt. De kijker is niet gek, je hoeft zeker geen hapklare brokken aan te bieden. Als iemand zegt dat hij graag een glas wijn op een terras drinkt dan ligt het wel heel erg voor de hand om over deze woorden het beeld te laten zien van deze persoon met een glas wijn in de hand. Laat het horen of laat het zien als het heel duidelijk is. Wederom geen wet van Meden en Perzen maar het kan goed zijn om niet altijd voor de meest voor de hand liggende oplossing te gaan. Het zelfde met betrekking tot het maken van sprongen in de tijd. Als je iemand van A naar B laat reizen hoef je niet elke bocht en stoplicht te laten zien. In de begin tijd van de televisie zag je dat men werkelijk elke stap liet zien maar tegenwoordig begrijpen de kijkers de beeldtaal veel beter. Je kan hele stukken van het verhaal weg laten omdat deze door de kijker zelf ingevuld kunnen worden. Onderschat de kijker niet ga er aan de andere kant ook weer niet van uit dat men alles als vanzelf sprekend begrijpt.

Parallel-montage
Een parallel-montage is een goede manier om een montage te versnellen of om de montage spannender te maken. Ik plaats van dat je bijvoorbeeld twee verhalen apart verteld kan je deze met elkaar versnijden. Je schakelt als het ware tussen twee (of meer) verhalen heen en weer en daarmee kan je bijvoorbeeld de indruk wekken dat deze verhalen zich gelijktijdig afspelen. Terwijl persoon A op zijn fiets zit is persoon B bezig om zijn sportauto uit de garage te rijden. We zien persoon A weer die stevig door moet trappen om tegen de wind in te komen. Op dat zelfde moment start persoon B zijn glimmende Porsche etc. Je kan ergens naar toe bouwen en neemt de kijker van de ene locatie of persoon mee naar de ander en wekt de indruk dat de dingen op het zelfde moment plaatsvinden. Dit biedt ook de mogelijkheid om sprongen in de tijd te maken.

Ruim, medium, close
Er zijn heel veel film-wetten die je net zo makkelijk weer naast je neer kan leggen. Maar toch zij bepaalde wetten niet voor niets ontstaan. Probeer te voorkomen dat je twee totaal shots met elkaar snijdt. Je kan beter van een totaal naar een medium shot gaan en vervolgens terug naar een totaal of juist naar een close. Het op elkaar weg snijden van shots met een vergelijkbaar kader kan heel onrustig werken. Nogmaals dit is geen wet van Meden en Perzen maar het is wel iets waar je rekening mee kan houden.

Voelen is fout
Je moet een las niet kunnen voelen. En de term voelen laat zich moeilijk omschrijven maar er zijn beeld-lassen die je gewoon voelt of heel bewust ervaart. Een hele simpele truc om deze lassen uit de montage te halen is door met een half oog naar de film te kijken. Kijk letterlijk van het beeldscherm af en ervaar de film vanuit je ooghoeken. Het klinkt heel vreemd maar op deze manier kan je bepaalde lassen opeens voelen. Je ervaart ze als een flits in de ooghoek of je hebt opeens zoiets van hè? Wat gebeurd hier?

Wat je niet ziet is spannend
Door bepaalde niet te laten zien breng je een spanning in de film of je prikkelt op z’n minst de fantasie van de kijker. Je kan ook suggestief werken en door een bepaalde beeld sequentie te maken de suggestie wekken dat er iets staat te gebeuren. Recent heb ik een film bekeken die door een collega HDSLR filmer was gemaakt. Het betrof een bruids-reportage. Op een gegeven moment zit daar en shot in waarin je het bruidspaar een kop koffie ziet drinken. Maar wat is het bruidspaar aan het doen? Zitten ze samen met de familie even te ontspannen? Dan laat je vervolgens ook de familieleden zien die met een bak koffie tot rust komen. Je kan er echter ook een ander verhaal mee maken door een heel simpele ingreep in de montage te doen en daarmee de realiteit naar de eigen hand te zetten. Je laat namelijk het bruidspaar met een kop koffie zien en vervolgens de familie die voor het stadhuis staat te wachten. Vervolgens nog even naar het bruidspaar aan de koffie en weer terug naar de familie die voor het stadhuis staat te wachten. Met deze montage suggereer je opeens dat de familie vol spanning staat te wachten en dat het bruidspaar de familie eens even lekker laat staan wachten. Een kleine ingreep in de montage maar een hele grote invloed op het verhaal. Is het bruidspaar nog wel zo sympathiek? Maakt de familie zich belachelijk druk? Is het bruidspaar de tijd helemaal vergeten? Komt dit nog wel goed?

Het vergrootglas en manipuleren
Aansluitend op de paragraaf haat, afgunst….
Het kan heel goed werken als je het karakter van een persoon onder een vergrootglas legt. Tijdens de montage van een programma waarin mensen een week lang voor elkaar gingen koken deden wij niets anders dan bepaalde karakters sterk uit te vergroten en daarmee de realiteit tot op een bepaalde hoogte te manipuleren. Iemand die heel onhandig is maak je nog veel onhandiger dan dat deze persoon is. Je gaat in het materiaal opzoek naar allerlei situaties waarin allerlei grote en kleine zaken misgaan. Of je hebt de persoon die zich niet hygiënisch werkt Het is heel simpel maar het werkt dan wel heel goed als je dat gedrag gaat overdrijven en zelfs aan gaat dikken met muziek of geluidseffecten. Ook bepaalde situaties kan je aandikken, zo zat er in een van de afleveringen een scene waarin de stroom uitviel. Dat kan je heel simpel laten zien zoals het is maar je kan er ook een spanning mee opbouwen. Met een geluid- en beeld-effect dik je het moment aan waarop de stroom uitvalt. Vervolgens laat je zien dat de visite al onderweg is en elk moment kan arriveren. Je laat zien hoe de hoofdpersoon in het donker naar de meterkast loopt, je laat en oven zien met daarin het eten dat nog niet klaar is etc. Juist dit soort kleine zaken kunnen helpen om het verhaal net wat spannender te maken. En tot op bepaalde hoogte kan je de waarheid altijd manipuleren. Alhoewel je daarmee wel de grenzen van de ethiek gaat opzoeken. Want hoe ver ga je met het verdraaien van de werkelijkheid?

De flow
De flow van de film is misschien wel een van de belangrijkste zaken. Wat is het ritme en in welk tempo en in welke sfeer wordt de kijker meegenomen? Als de flow van een film niet goed is of niet lekker loopt dan kan daarmee de gehele film verpest worden. Je hebt soms films die je op een onverklaarbare manier niet lekker kan bekijken. Het voelt gewoon niet lekker en als deze op de tv wordt uitgezonden zap je tijdens de film een aantal keer weg. En vreemd genoeg kan je de vinger er niet op leggen. Het verhaal is op zich interessant, de personen zijn leuk, de beelden zijn mooi. En toch is er iets dat je doet besluiten om de film niet af te kijken. Dat kan ‘m in de flow van de film zitten. Het laat zich heel moeilijk omschrijven maar het is iets waar je attent op moet zijn.

Mag het wat korter en vermoord dat liefje!
Vaak zijn films te lang. Je hebt dagen met volle overgave aan de opnames van een film gewerkt en wil alle mooie belden gebruiken en alles laten zien. Die mooie ondergaande zon en die opname die zo veel moeite heeft gekost. Kill your darling is binnen de filmwereld een bekende uitspraak. Tijdens de opnames was je er nog zo enthousiast over, die ene opname en al die moeite die je er in hebt gestoken en daarbij is het misschien wel het mooiste shot dat je ooit hebt gedraaid. Het past echter niet in de film en al helemaal niet met de lengte die je voor ogen hebt. Dit zijn de moeilijke momenten tijdens de montage… je zal je liefje weg moeten gooien. De kijker zal het betreffende shot nooit missen alleen jij weet wat voor verdriet je hebt omdat het er niet in zit. Ik heb ooit aan en speelfilm gewerkt waar we bijna de hele dag bezig zijn geweest met een scene waarin een groep varkens door een woonwijk moest rennen. Wat een werk, die varkens regelen, de boel afzetten, wachten op het juiste licht een praatje met iemand van de dierenbescherming die langs kwam. Vervolgens een gesprek met de politie die was ingelicht, vergunningen tonen, praten als brugman om de opnames door te laten gaan. Tijdens de première van de film bleek de gehele scene niet meer in de film te zitten, het liefje was de nek om gedraaid.

Het zelfde heeft ook betrekking op de lengte van de shots. Vaak zie je dat shots te lang staan omdat ze gewoon mooi zijn en men dit graag wil laten zien. Hou de shots niet onnodig lang of het moet een bewuste keuze zijn.
En de lengte van de shots brengt mij meten bij de lengte van de film. Als je naar televisieprogramma’s kijkt zal je verbaast zijn over de lengte die bijvoorbeeld items in een actualiteitenrubriek hebben. Je zou voor de gein eens op de klok moeten kijken en er vervolgens achter komen dat een item misschien slechts twee minuten duurt. Een film die te langs is kan heel vervelend zijn voor de kijkers. Het kan herinneringen doen opkomen naar de dia-avonden waarop familieleden vakantiefoto’s lieten zien. Uren naar een dia-voostelling kijken tante Sjaan voor de berg, tante Sjaan voor een andere berg, en nog een berg en een berg met groene bomen en een berg met naaldbomen en de caravan voor de berg en de caravan bij de grensovergang en de caravan achter de auto en de caravan op de camping en de caravan naast de caravan van de buren en de caravan in de regen en de caravan met de nieuwe voortent en de caravan… en de caravan… en de caravan… en de caraaavaaaan… en eh… oeps sorry ik zat even te knikkebollen. Waak er voor dat de film niet te lang duurt.

Je eerste gevoel en twijfel
Als je ook maar even een moment van twijfel hebt over een bepaald punt van de montage of iemand anders om een mening gaat vragen over bijvoorbeeld een bepaalde beeld-las dan kan je er vergif op innemen dat er iets niet klopt. Het eerste gevoel of een vorm van twijfel is het signaal dat iets niet 100% is en dat het beter kan.

De grote tombola
Ik noem het de tombola, je monteert een film eerst in een aantal blokken. Dus je maakt afzonderlijke blokken en gooit de boel daarna in de grote tombola en gaat de boel lekker husselen. Bij een clip of een stuk sfeer binnen een film kan je zelfs een collectie van shots achter elkaar gooien en deze daarna vrijwel willekeurig achter elkaar en door elkaar gooien. Het resultaat kan soms verrassend zijn juist omdat je dat willekeurig doet, je zal zien dat er dan sequenties ontstaan die je vooraf niet had kunnen bedenken maar die wel heel goed werken. Je hebt mensen die het heel interessant ‘out of the box denken’ noemen. Probeer bepaalde vooraf bepaalde ideeën los te laten en gooi het voor de gein eens over een totaal andere boeg. Juist met non-lineaire montage gaat dat heel eenvoudig. Met de simpele handeling ‘Undo’ kan je immers heel eenvoudig terug naar een eerdere versie van de film.

Versie1,2,3 en meer
Maak tijdens de montage geregeld een kopie van de tijdlijn en bewaar de oude versies. De eerste versie noem je bijvoorbeeld montage_v1, de volgende montage_v2 etc. Als je dit doet kan je altijd terug naar een oudere versie van de montage. En er komen altijd momenten waarop dat nodig zal blijken te zijn. Zorg er sowieso voor dat je heel duidelijk bent met de bestandsnamen en de manier waarop je alle folders (bins) benoemd en inricht. Het is ontzettend belangrijk om de gehele workflow voor jezelf overzichtelijk te houden, Vooral als je weken later nog een keer in een oude montage moet gaan werken. De vraag ‘waar staat dat ook alweer?’ is een onnodige vraag en bovenal en negatieve vraag. Zorg voor duidelijkheid binnen de montage maar ook binnen de gehele mappen structuur.

Gebruik de verschillende geluidssporen en beeldlagen bewust. Zet op videolaag een bijvoorbeeld altijd de basis film, op videolaag twee de plakshots, op laag drie de effecten, op laag vier de titels etc. Ontwikkel voor jezelf een vaste manier van werken. Het zelfde verhaal geldt natuurlijk voor de audiosporen (zie het verhaal over audio-nabewerking elders op deze website).

Shortkeys
Leer jezelf met shortkeys te werken, veel functies zitten binnen demontage software onder een knop verstopt. Met een druk op een bepaalde toets wordt een handeling uitgevoerd. Tenminste als Avid gebruiker ben ik daar heel blij mee, Final Cut gebruikers moeten echter control-shift-en nog een knop indrukken J Dat laatste is natuurlijk een valse steek naar mensen die met Final Cut monteren. Een prima montage programma niets mis mee, maar ik ben een Avid gebruiker dus een vals steek moet kunnen. Neemt niet weg dat het heel handig is om een aantal vaste toetsenbord combinatie te leren dat werk zo veel sneller dan dat je de hele tijd met de muis of pen moet slepen. Dat brengt mij bij de pen, het is in het begin even wennen maar als je eenmaal met een (Wacom) pen kan werken zal je merken dat dit veel beter en sneller gaat dan wanneer je met een normale muis werkt. Bijkomend voordeel is dat het preventief werkt tegen RSI klachten. Dus linker hand aan het toetsenbord en de rechterhand gewapend met de pen. Het kan vooral voor mensen met wie je samenwerkt ontzettend vervelend zijn als deze lang moeten wachten op allerlei handelingen die de editor moet uitvoeren. Snel werken ervaart men vaak als prettig.

Poeha naast je
Tijdens mijn opleiding tot video-editor bij het toenmalige NOB werd ik begeleid door een editor die al jaren in het vak zat. Een van zijn adviezen zal ik nooit vergeten, in die tijd werd er nog van band naar band gemonteerd en werkte je de hele dag met losse beeld-mixers, controllers, steek-velden en veel andere technische spullen. Zijn simpele advies was… lekker veel en snel op knoppen drukken, de regisseur die dan naast je zit krijgt dan het gevoel dat er heel veel gebeurd en dat het allemaal heel erg snel gaat. Het is het zelfde als de kapper waar ik vroeger kwam die de rare tic had om na elke knip in het haar een loze knip in de lucht te geven. Je hoorde de hele tijd dat knip geluid terwijl je wist dat 50% een knip in de lucht was. Deze laatste tips hebben natuurlijk alleen betrekking op een situatie waarbij je als editor met iemand samenwerkt die naast je zit. En oh ja… de vinger-knippers… regisseurs en redacteuren die al vinger knippend aangeven waar een als moet liggen terwijl jij als editor de betreffende las al lang hebt gemaakt. Knip die vingers er af! 🙂

Frame neu…
Je ziet soms mensen die frame voor frame gaan trimmen om een las goed te leggen. Vaak is dit totaal overbodig. De beste lassen leg je ‘on the fly’ met de hand aan het toetsenbord geef je in- en uitpunten en over het algemeen brengt dit hele goede lassen. Juist omdat je dan op het gevoel werkt en daarmee in de eerder genoemde flow terecht komt. Het priegelen op frames is heel soms nodig maar in de praktijk ben ik er echt zelden mee bezig. Een goede las maak je op gevoel en zodra je met de trim knop een las frame voor frame gaat aanpassen is de kans groot dat het gevoel uit de montage verdwijnt.

Neem even wat afstand
Monteren kan heel intensief werken zijn en vooral als je lekker bezig bent kan je helemaal in de montage gezogen worden. Het is goed om af en toe wat afstand te nemen, en dan afstand in de letterlijke zin van het woord. Pak een kop thee zet de film die je tot zo ver gemaakt hebt aan en bekijk van een afstand naar datgene dat je hebt gemaakt. Zorg dat je ondertussen een praatje met iemand maakt zodat je ook in figuurlijke zin wat afstand van de montage neemt. Zorg voor wat afleiding en kijk niet te ingespannen naar de montage. Je zal zien dat je een montage opeens op een andere manier kan bekijken en dat je opeens dingen kan zien die je nog niet eerder zijn opgevallen.

Blijf van die knoppen af!
Zorg tijdens de montage voor een vaste referentie. Stel het geluidsniveau in en probeer het volume daarna niet constant aan te passen omdat daarmee de referentie verdwijnt, Het zelfde verhaal voor de instellingen van de monitor(en) ga tijdens de montage niet aan het contrast, helderheid en dergelijke van de monitor zitten. Het is belangrijk om constant met de zelfde referentie te werken.

Opbouwen
Probeer een opbouw binnen de film te maken die als een glooiende lijn naar een hoogtepunt toe werkt. Natuurlijk zijn er heel veel voorbeelden van films waarin men dat juist heel bewust niet doet. Er zijn films die er vanaf de eerste seconde direct vol in hakken en de kijker direct grijpen. Hiermee bouw je bewust iets op. Speel bewust met de manier waarop je een kijker meeneemt in het verhaal. Het is dodelijk voor een film als deze vlak is zonder pieken en dalen. Kijk bijvoorbeeld eens naar de opening van een film zoals Saving Private Ryan. Alleen al binnen de opening van deze film zit een hele duidelijke opbouw die de kijker naar een knallende climax brengt (let ook op de manier waarop het geluid is afgemixed).

Tussendoortje
Als je aan het monteren bent ben je zowel bezig met techniek als inhoud en creativiteit. Zoals in de inleiding omschreven kan iedereen de techniek leren. Zie het bezig zijn met de techniek als een pauze moment, hiermee stel ik zeker niet dat je dit even snel-snel tussendoor moet doen. Maar tijdens de montage zijn er altijd momenten dat je even afstand van het werk moet nemen. Dat zijn de momenten waarop te tussendoor makkelijk even met wat technische zaken bezig kan zijn. Je kan het audio al op redelijk niveau brengen of alvast wat kleine beeld-correcties toepassen. Deze technische handelingen geven je de tijd om op het gebied van inhoud en creativiteit even afstand van de film te nemen. Gekoppeld aan de technische handelingen zit vaak een moment waarop de computer zal moeten renderen om bepaalde effecten weer te kunnen geven. Daarmee werk je toe naar een pauze want terwijl de computer staat te renderen heb jij even de tijd om een frisse neus te halen. Het voordeel van deze technische tussendoortjes is dat je een deel van bijvoorbeeld de audio-nabewerking al hebt gedaan en je niet aan het eind van de montage nog uren bezig bent met allerlei technische handelingen. Daarnaast is het prettig als je tijdens een tussentijdse viewing van de film al een product bekijkt dat al tot op een bepaalde hoogte presentabel is. Het is hel vervelend als je andere mensen de hele tijd uit moet leggen dat hier nog dit en daar nog dat moet worden aangepast. Zelf kan je vaak makkelijk door dit soort zaken heen kijken. Maar zeker mensen die niet direct bij de post-productie betrokken zijn zitten minder in het hele verhaal en voor deze mensen zijn bepaalde zaken minder duidelijk of vanzelf sprekend.

En nog veel meer
Er valt nog zo veel meer over de montage te vertellen dat er in de toekomst vrijwel zeker nog meer aandacht aan het monteren van films zal worden besteedt.

Comments are closed.